Ucząc się PDR ważna jest: Precyzja – trzeba bardzo dokładnie kontrolować każdy ruch narzędzia pod blachą. Żeby precyzyjnie trafić musisz korygować ustawienie o np. 0,5mm. Musisz naciskać z odpowiednią siłą, która nie jest stała i definiowalna, musisz to czuć i widzieć. Cierpliwość – niektóre wgniecenia prostuje się bardzo powoli, milimetr po milimetrze. Zwykle podniesienie z grubsza trwa chwilę, ale wykończenie potrafi zająć wielokrotnie więcej czasu. Oko do detali – technik musi nauczyć się widzieć nawet minimalne nierówności w świetle lampy cieniowej lub liniowej. Technika pracy – wymaga opanowania różnych narzędzi i metod (wypychanie, wyciąganie, korygowanie). Różnorodność napraw – każdy samochód, rodzaj blachy, wgniecenie i warunki pracy są inne. Rodzaj blachy – np. aluminium jest trudniejsze w naprawie niż stal. Dostępność do wgniecenia – nie zawsze łatwo dostać się narzędziem do uszkodzenia. Stan lakieru – trzeba pracować tak, by nie uszkodzić lakieru, co wymaga doświadczenia. Podsumowując, PDR jest trudny, ale możliwy do opanowania. To trochę jak nauka gry na instrumencie – im więcej ćwiczysz, tym lepsze masz wyczucie i efekty.